จริงๆตามตำราแล้ว เรา ไหว้ไฉ่ซิ้งเอี้ย - เทพเจ้าโชคลาภกันวันที่ 5 เดือนหนึ่ง ไม่ใช่แบบที่เข้าใจกัน

จริงๆตามตำราแล้ว เรา ไหว้ไฉ่ซิ้งเอี้ย – เทพเจ้าโชคลาภกันวันที่ 5 เดือนหนึ่ง ไม่ใช่แบบที่เข้าใจกัน

บทความนี้ คัดลอกเรียบเรียงจาก บทความของพี่ อมเรศ กาลปุตรา จาก facebook นะครับ (ขอขอบพระคุณมา ณ โอกาสนี้) ผมไม่ได้แต่งเอง แต่พอไปตรวจเปิดตำราดูปรากฎว่าใช่ เลยเอามาเผยแพร่ให้ท่านทราบ เป็นความรู้ต่อไป ทั้งนี้ปรับบางถ้อยคำให้ไม่หมิ่นเหม่ต่อการเข้าใจเจตนาผู้เขียนผิดไป ท่านไม่ได้ต้องการโจมตีอะไรนะครับ เพียงแต่มุ่งเน้นอยากให้ความรู้ที่ถูกต้องเท่านั้น หากมีความพลาดผิดประการใด โปรดแจ้ง

การไหว้รับเทพเจ้าแห่งโชคลาภหรือไฉ่ซิ้งเอี๊ย (財神爺) ในช่วงดึก – เช้ามืดของวันตรุษจีน หรือ วันชิวอิก (正月初一日) นั้นความจริงมีไหม?

เรื่องนี้ก็ขอตอบเลยว่า จริงๆ แล้วการไหว้ต้อนรับ เทพเจ้าแห่งโชคลาภ ในเช้ามืดของวันแรกแห่งปีนั้นไม่มีในประเพณีจีน มีแต่เฉพาะในไทยและบางประเทศเท่านั้น เรื่องนี้ผมเคยเอาไปสอบถามเพื่อนๆ พี่ๆ ที่เป็นหมอดูทั้งในฮ่องกงและสิงคโปร์มาแล้ว เขาก็ตอบว่า “ไม่มี” นอกจากนั้นเขายังอธิบายให้ฟังอีกว่า เรื่องนี้กำเนิดมาจาก หมอดูจีน ในไต้หวันคนหนึ่งเป็นคนสร้างเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนเป็นลำดับแรกเมื่อเกือบ 30 – 40 ปีที่แล้ว แล้ว หมอดูจีน ในไทยก็รับเอาเรื่องอุปโลกน์นี้มา ด้วยการชี้นำให้คนไทยเราไหว้ต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภกันในเช้ามืดของวันตรุษจีน เผื่อว่าคนอยากรู้ฤกษ์การไหว้ อาจจะมาซื้อหนังสือที่เค้าเขียนไปอ่านบ้าง

แล้วเขาบอกผมว่า “ลองเอาคำว่า 正月初一日迎財神日(ที่แปลว่า วันที่ 1 เดือนหนึ่ง ไหว้ต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภ) ไปหาดูสิว่ามันมีกล่าวไว้ในตำราโบราณเล่มไหน มันมีแต่ไหว้ในวันที่ 5 เดือนหนึ่ง (正月初五日迎財神日) เท่านั้น” เมื่อผมได้ฟังมาดังนั้นก็มานั่งค้นหาทั้งใน ตำรา และในอินเตอร์เน็ต ซึ่งผลก็ออกมาว่า การไหว้ต้อนรับ เทพเจ้าแห่งโชคลาภ ในเช้ามืด วันตรุษจีน นั้นไม่มี และจะมีไหว้กันเฉพาะในวันที่ 5 เดือนหนึ่งเท่านั้น ด้วยตำราโบราณท่านได้ระบุไว้ชัดเจนว่า “วันที่ 5 เดือนหนึ่งเป็นวันไหว้ต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภ (正月初五日迎財神日)”

แล้วท่านผู้รู้และผู้หลักผู้ใหญ่ท่านก็อธิบายเสริมให้ผมฟังอีกว่า “ให้ดูสิ เทพเจ้าจะลงจากสวรรค์กันก็วันที่ 4 เดือนหนึ่ง (正月初四日迎神下天日) ดังนั้นเทพเจ้าแห่งสวรรค์หรือเทพเจ้าแห่งโชคลาภถึงจะตามลงมา” จึงสรุปได้ว่า การไหว้ต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภในเช้ามืดของวันตรุษจีนนั้นเป็นเรื่องอุปโลกน์ที่พวกหมอดูหากินสร้างขึ้นมา และไม่เคยมีมาก่อนในตำราประเพณีจีนทั้งของสายเต๋าหรือสายฮกเกี้ยนเลย แล้ววันไหว้ต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่ถูกต้องตามตำราก็คือ ในวันที่ 5 เดือนหนึ่งของจีน (正月初五日) ด้วยตำราโบราณทุกตำราระบุไว้เหมือนกันทั้งสิ้นว่าเป็น “วันไหว้ต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภ (迎財神日)”

ดังนั้นโปรดเข้าใจกันใหม่นะครับว่า การไหว้ต้อนรับเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่ถูกต้องคือจะไหว้ในวันที่ 5 เดือนหนึ่งของจีน ส่วนการไหว้ในเช้ามืดของวันที่ 1 เดือนอ้ายของจีนนั้นเป็นเรื่องที่เพิ่งถูกอุปโลกขึ้นจากพวกหากินจากวิชา และจากคนที่ไม่รู้จริงแล้วไปคัดลอกตามกันมา จนมากลายเป็นประเพณีรูปแบบใหม่และเชื่อตามๆ กันไปนั่นเอง

สวัสดีปีใหม่จีน 2557 ขอให้โชคดี มีปัญญาทุกคนทุกท่านครับ

มกราคม 30, 2014
Posted in ความรู้เรื่องจีน, เทพเจ้าจีน
ป้ายกำกับ:พิธี, วันไหว้, เซ่นไหว้, เทพเจ้า, เทพเจ้าจีน, เทพเจ้าโชคลาภ, ไฉ่ซิ้ง, ไฉ่ซิ้งเอี้ย, ไหว้

กิจฺโฉ มนุสฺสปฏิลาโภ 人生難得 "ว่าด้วยความเป็นมนุษย์ยาก" --------------------------------------- ฉิคคฬสูตรที่ ๑-๒ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนบุรุษโยนแอก ซึ่งมีช่องเดียวลงไปในมหาสมุทร เต่าตาบอดมีอยู่ในมหาสมุทรนั้น ต่อล่วงร้อยปีๆ มันจะโผล่ขึ้นคราวหนึ่งๆ เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน เต่าตาบอดนั้น ต่อล่วงร้อยปีๆ มันจะโผล่ขึ้นคราวหนึ่งๆ จะสอดคอให้เข้าไปในแอกซึ่งมีช่องเดียวโน้นได้บ้างหรือหนอ? ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ถ้าล่วงกาลนานไปบางครั้งบางคราว เต่าจะสอดคอให้เข้าไปในแอกนั้นได้บ้าง ดูกรภิกษุทั้งหลาย เต่าตาบอด ต่อล่วงร้อยปีๆ มันจะโผล่ขึ้นคราวหนึ่งๆ สอดคอให้เข้าไปในแอก ซึ่งมีช่องเดียวโน้น ยังจะเร็วกว่า เราย่อมกล่าวความเป็นมนุษย์ เพราะคนพาลผู้ไปสู่วินิบาตแล้วคราวเดียวก็หามิได้ ข้อนั้น เพราะเหตุไร เพราะว่าในวินิบาตนี้ ไม่มีการประพฤติธรรม การประพฤติชอบ การกระทำกุศล การกระทำบุญ มีแต่การเคี้ยวกินกันและกัน การเคี้ยวกินผู้มีกำลังน้อยกว่า ย่อมเป็นไปในวินิบาตนี้ ข้อนั้นเพราะเหตุไร? เพราะไม่เห็นอริยสัจ ๔ อริยสัจ ๔ เป็นไฉน คือ ทุกขอริยสัจ ฯลฯ ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแหละ เธอทั้งหลาย พึงกระทำความเพียร เพื่อรู้ตามความเป็นจริง ว่า นี้ทุกข์ ฯลฯ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนมหาปฐพีนี้มีน้ำเป็นอันเดียวกัน บุรุษโยนแอกซึ่งมีช่องเดียวลงไปในมหาปฐพีนั้น ลมทิศบูรพาพัดเอาแอกนั้นไปทางทิศประจิม ลมทิศประจิมพัดเอาไปทางทิศบูรพา ลมทิศอุดรพัดเอาไปทางทิศทักษิณ ลมทิศทักษิณพัดเอาไปทางทิศอุดร เต่าตาบอดมีอยู่ในมหาปฐพีนั้น ต่อล่วงร้อยปีๆ มันจะโผล่ขึ้นคราวหนึ่งๆ เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน เต่าตาบอดนั้น ต่อล่วงร้อยปีๆ มันจะโผล่ขึ้นคราวหนึ่งๆ จะสอดคอให้เข้าไปในแอกซึ่งมีช่องเดียวโน้นได้บ้างหรือหนอ ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ ผู้เจริญ ข้อที่เต่าตาบอด ต่อล่วงร้อยปีๆ มันจะโผล่ขึ้นคราวหนึ่งๆ จะสอดคอเข้าไปในแอกซึ่งมีช่องเดียวโน้นเป็นของยาก ฉันนั้นภิกษุทั้งหลาย "การได้ความเป็นมนุษย์เป็นของยาก" "พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าจะอุบัติในโลกเป็นของยาก" "ธรรมวินัยที่พระตถาคตประกาศแล้วจะรุ่งเรืองในโลก ก็เป็นของยาก" ความเป็นมนุษย์นี้เขาได้แล้ว พระตถาคตอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าอุบัติแล้วในโลก และธรรมวินัยที่ตถาคตประกาศแล้วก็รุ่งเรืองอยู่ในโลก ดูกรภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแหละ เธอทั้งหลายพึงกระทำความเพียรเพื่อรู้ตามความเป็นจริงว่า นี้ทุกข์ ฯลฯ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา (.นี้ทุกข์ นี้เหตุเกิดทุกข์ นี้ความดับลงแห่งทุกข์ นี้ทางดำเนินชีวิตเฉพาะให้ถึงความดับลงแห่งทุกข์ หรือที่รู้จักกันว่า อริยสัจสี่) พระไตรปิฎก มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๖๘/๑๗๔๔. ฉิคคฬสูตรที่ ๑ [๑๗๔๓] เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว ปุริโส มหาสมุทฺเท เอกจฺฉิคฺคฬํ ยุคํ ปกฺขิเปยฺย ตตฺราปิสฺส กาโณ กจฺฉโป โส วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยน สกึ สกึ อุมฺมุชฺเชยฺยฯ ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว อปิ นุ โส กาโณ กจฺฉโป วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยน สกึ สกึ อุมฺมุชฺชนฺโต อมุสฺมึ เอกจฺฉิคฺคเฬ ยุเค คีวํ ปเวเสยฺยาติฯ ยทิ นูน ภนฺเต กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยนาติฯ ขิปฺปตรํ โข โส ภิกฺขเว กาโณกจฺฉโป วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยน สกึ สกึ อุมฺมุชฺชนฺโต อมุสฺมึ เอกจฺฉิคฺคเฬ ยุเค คีวํ ปเวเสยฺยฯ น เตฺววาหํ ภิกฺขเว สกึ วินิปาตคเตน พาเลน มนุสฺสตฺตํ วทามิฯ ตํ กิสฺส เหตุฯ น เหตฺถ ภิกฺขเว อตฺถิ ธมฺมจริยา สมจริยา กุสลกิริยา ปุญฺญกิริยา อญฺญมญฺญขาทิกาฯ เอตฺถ ภิกฺขเว วตฺตติ ทุพฺพลขาทิกาฯ ตํ กิสฺส เหตุฯ อทิฏฺฐตฺตา ภิกฺขเว จตุนฺนํ อริยสจฺจานํฯ กตเมสํ จตุนฺนํฯ ทุกฺขสฺส อริยสจฺจสฺสฯ เปฯ ทุกฺขนิโรธคามินีปฏิปทาย อริยสจฺจสฺสฯ ตสฺมา ติห ภิกฺขเว อิทํ ทุกฺขนฺติ โยโค กรณีโยฯ เปฯ อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ โยโค กรณีโยติฯ ฉิคคฬสูตรที่ ๒ [๑๗๔๔] เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว อยํ มหาปฐวี เอโกทิกา อสฺส ตตฺร ปุริโส เอกจฺฉิคฺคฬํ ยุคํ ปกฺขิเปยฺย ตเมนํ ปุรตฺถิโม วาโต ปจฺฉิเมน สํหเรยฺย ปจฺฉิโม วาโต ปุรตฺถิเมน สํหเรยฺย อุตฺตโร วาโต ทกฺขิเณน สํหเรยฺย ทกฺขิโณ วาโต อุตฺตเรน สํหเรยฺย ตตฺรสฺส กาโณ กจฺฉโป โส วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยน สกึ สกึ อุมฺมุชฺเชยฺยฯ ตํ กึ มญฺญถ ภิกฺขเว อปิ นุ โข กาโณ กจฺฉโป วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยนสกึ สกึ อุมฺมุชฺชนฺโต อมุสฺมึ เอกจฺฉิคฺคเฬ ยุเค คีวํ ปเวเสยฺยาติฯ อธิจฺจมิทํ ภนฺเต ยํ โส กาโณ กจฺฉโป วสฺสสตสฺส วสฺสสตสฺส อจฺจเยน สกึ สกึ อุมฺมุชฺชนฺโต อมุสฺมึ เอกจฺฉิคฺคเฬ ยุเค คีวํ ปเวเสยฺยาติฯ เอวํ อธิจฺจมิทํ ภิกฺขเว ยํ มนุสฺสตฺตํ ลภติฯ เอวํ อธิจฺจมิทํ ภิกฺขเว ยํ ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธฯ เอวํ อธิจฺจมิทํ ภิกฺขเว ยํ ตถาคตปฺปเวทิโต ธมฺมวินโย โลเก ทิปฺปติฯ ตสฺสิทํ ภิกฺขเว มนุสฺสตฺตํ ลทฺธํ ตถาคโต จ โลเก อุปฺปนฺโน อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ตถาคตปฺปเวทิโต จ ธมฺมวินโย โลเก ทิปฺปติฯ ตสฺมา ติห ภิกฺขเว อิทํ ทุกฺขนฺติ โยโค กรณีโยฯ เปฯ อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ โยโค กรณีโยติฯ --------------------------------------- ภาพวาดโดย คุณ พิสิษฐ์ สงเคราะห์ --------------------------------------- 人生難得佛經：《涅槃經》“生世為人難，值佛世亦難，猶如大海中盲龜，值浮孔。 “清凈法寶，難得見聞。我今已聞，猶如盲龜，值浮木孔。” 《圓覺經》“浮木盲龜難值遇。” 《稱揚諸佛功德經》“壹切世界設滿中水，水上有板，而板有孔。有壹盲龜，於百歲中，乃壹舉頭。欲值於孔，斯亦甚難。求索人身，甚難甚難。” 《雜阿含經》在幽暗的大海深處，住了壹只烏龜，這只烏龜雖然壽命比宇宙還要漫長，但是它的雙眼卻瞎了，看不見壹絲的光明，在漆黑的深海裏，它生活在永無止境的黑暗之中，每經過壹百年，才有機會浮出廣袤的海面。大海中飄蕩著壹根長長圓圓的浮木，浮木的中間挖有如其勁項壹般大小的孔洞。亙古洪荒以來，浮木就隨著驚濤駭浪忽東忽西，載浮載沈。瞎了眼睛的盲龜要憑藉它的感覺，在茫茫的大海中，追逐浮木不定的方向。當每壹百年才浮出壹次水面的盲龜尖尖的頭恰巧頂住浮木小小的洞穴時，便能重見光明，獲得人身。潮來潮去，壹百年壹百年的歲月更替流逝，盲龜依舊沈浮於生死的洪流大海，找不到那抉定它命運的浮木。又壹個壹百年，當盲龜再度浮出水面，頭才接觸到清涼的空氣，突然壹頭撞進浮木的小小洞孔，轟然壹響，眼前霎時霞光萬丈，盲龜終於脫離久遠以來笨重的軀殼，蛻變成為壹個俊秀的童子，睜開眼睛覷著滾滾的紅塵。